(In memoriam to my dear beloved father, Dr. H. Cruys, Geologist & Cosmologist, and Ra Uru Hu (Robert Alan Krakower), founder of the Human Design System)

Over het ontstaan, de expansie en het uiteindelijke einde en/of voortbestaan van ons universum (heelal) bestaan vele verschillende, alsook spannende, theorieën. Hierbij neem ik The Big Bang als uitgangspunt. Laat ik er een paar van doornemen en eindigen met de meest waarschijnlijke. Ik vind dit onderwerp belangrijk omdat inzicht, kennis en begrip van en over het heelal een blauwdruk (fractal) en basisfilosofie kunnen geven voor executives, CEO's en leidinggevenden op de eigen visie, het bedrijfs- en personeelsbeleid op het vlak van producten & diensten, werk & leven, medewerkers & collegae. Wat in het Groot geldt, geldt ook in het Klein. Op alle niveaus in onze samenleving kan dit doorwerken. Uiteindelijk bestaat er een 'design of the cosmos', een 'design of forms'. Niets is zomaar 'at random'. 'God does not play dice'. Een blauwdruk voor ons om naar te leven.

Toen Einstein eens gevraagd werd of hij in God geloofde, antwoordde hij ongeveer met: “Nee, ik geloof niet in God, ik weet dat hij/zij bestaat, maar dan niet in de aardse vorm waar wij (zondags) toe bidden, eerder als een scheppende en mystieke (niet moraliserende) kracht van destructie en creatie”.

Met mijn vader, inmiddels overleden, dr. Geologie, stond ik als klein jochie vaak 's avonds buiten naar de sterren te kijken. Hij bestudeerde de sterren en het heelal en werd als geoloog immens aangetrokken tot het mysterie en ontstaan van ons universum. 'Er IS een ontwerp van de kosmos' zei hij dan vaak zachtjes, 'alleen, ik heb haar nog nooit kunnen ontdekken'. Waarop hij tevens liet volgen dat hij dit, mede door zijn prioriteit en liefde voor een gezin met 4 kinderen, nooit verder heeft kunnen onderzoeken.

De eerste theorie, die veel wetenschappers onderzoeken en aanhangen over ons heelal, is die van EXPANSION, oftewel 'the inflationary theory'. Daarbij zou alles in ons heelal steeds verder uitdijen en wegbewegen van haar centrum tot het universum uiteindelijk kil en koud wordt en alles uitsterft. Dit zou nog miljarden jaren duren.

De tweede theorie, die in de wetenschappelijke wereld ook alom wordt ondersteund, is die van COLLAPSE, oftewel 'the implosion theory'. Hierbij zou de groeiende massa van het universum groter worden dan de uitdijende beweging van het heelal, en daardoor in zichzelf imploderen. Voor science fiction films is dit een fantastisch scenario, een kaskraker, omdat iedereen dan jong begint, oud wordt en dan ineens snel weer jonger wordt.

De derde theorie, die meest aannemelijk, waarschijnlijk (en aantrekkelijk) lijkt, is die van STEADY STATE, oftewel 'the equilibrium theory'. Ten eerste wordt hierbij vanuit gegaan dat ons heelal geen universum, maar een biversum is. Met andere woorden, dat ons heelal nog niet geboren is, nog steeds expandeert, tot ze geboren kán worden. We zitten als het ware - (met onze miljarden sterrenstelsels!) in ons eigen onmetelijke met duizelingwekkende snelheid van 80.000 km/uur (22 km per seconde) uitdijende heelal (93 miljard lichtjaren al sinds the Big Bang!) - nog slechts in de buik van het uiteindelijke heelal! We moeten dus feitelijk nog geboren worden! Zelfs de Hopi Indianen spraken over een navelstreng, 'an umbilical cord,'.

Er komt dan een moment van equilibrium in het spanningsveld tussen ons inflatoire biversum en de ontwikkeling van haar kritische massa, waarna wij 'geboren' zouden worden. Zonder het besef wat massa en zwaartekracht precies zijn, kunnen we onmogelijk begrijpen, noch bevatten, hoe dit alles precies functioneert. Want, wat is nu het verschil tussen een 'zwart gat' en een ander voorwerp? Waarom heeft het ene wel aantrekkingskracht (oftewel zwaartekracht) en het andere niet? Het verschil zit hem in wat wij 'relatieve massa' noemen.

 

Wat wij wél begrijpen, is dat een zwart gat massa heeft. Zij is echter zo intens, zo dicht, met zulk een enorme magnetische aantrekkingskracht (gravitational pull), dat zelfs licht - dat daarbij in de buurt komt - verdwijnt, aangezogen en opgeslokt wordt, 'haar licht' verliest, en deel van diezelfde massa wordt.

Dat is zwaartekracht! Het is niet 'zwart' en het is ook geen 'gat'. Het is in feite transparant, niet zichtbaar. Het is materie en zwaartekracht, die zo krachtig, gecomprimeerd en gebundeld zijn, dat het alles aantrekt en in zich opneemt wat in haar aantrekkingsveld komt.  Als de aarde een 'zwart gat' zou zijn, dan zou haar massa en gewicht enorm zijn, maar niet veel groter dan een erwt, waar niets aan kan ontsnappen.

Zo zou op dit moment 'slechts' 4% van ons heelal (ons melkwegstelsel The Milky Way, met alle miljarden broertjes en zusjes aan andere sterrenstelsels, met ieder weer miljarden sterren zoals onze 'kleine' zon) bestaan uit wat wij 'zichtbare materie' noemen (de aarde, de planeten, onszelf etc), 23% uit 'zwarte gaten', en de overige 73% uit nog onverklaarde 'zwarte energie' (oftewel 'onzichtbare' gaten en energie). Van 96% van ons heelal weten we dus nog niet wat het precies is, hoe het functioneert en welke natuurwetten hier gelden! Om dit alles een beetje in perspectief te plaatsen, in 1 dag vliegen we in een Boeing 747 rond onze aarde. Er zijn planeten daarbuiten, zoals de Canis Majoris (en zelfs nog veel grotere!), waar we ruim 1.100 jaar (!) over doen om met een Boeing 747 omheen te vliegen. Mind boggling! 'Some family planning would be in place, I'd say'.

Dus, hoe zit dit nu eigenlijk, wat gebeurt hier precies? Wie of wat is die enorme aantrekkingskracht? Niemand weet dat! Bijvoorbeeld, wat geeft de gigantische gasplaneet Jupiter haar enorme gewicht? Die harde kern in haar midden? We weten dat niet, omdat we (nog) niet exact weten hoe massa en zwaartekracht werken. 

 

Maar, in feite weten we dat wél. Iedereen heeft dit instrument namelijk in zijn/haar lichaam, in zijn/haar centrum of identiteit (sternum), zitten. We noemen dat in Human Design 'the magnetic monopole', oftewel de magnetische monopool, de 'magneet' met slechts één pool en aantrekkingskracht. Zij houdt ons, ieder afzonderlijk, tezamen in de 'illusie van onze afgescheidenheid'. Hoe verder we wegbewegen van de aarde (deze Maya, deze illusie), hoe kleiner zij wordt, en hoe kleiner en onzichtbaarder wij worden, hoe minder 'afgescheiden' en hoe meer 'één' wij zijn én worden.

De wetenschap zoekt daar buiten, in het heelal zelf, terwijl het recht voor onze ogen (en ons bewustzijn) in onszelf zit. Er lopen in feite bijna 7 miljard (dieren even niet mee gerekend) 'zwarte gaten' op deze aarde rond. Net als het bewijs in 2017, toen twee wetenschappers aantoonden dat neutrino's massa, dus lading hebben, en informatie dragen en daar zelfs de Nobel Prijs voor Natuurkunde voor ontvingen, gelijk vele andere wetenschappelijke ontdekkingen – moet de huidige wetenschap nog tot het bewijs komen dat naast een dubbele pool - een magneet van aantrekking en afstoting - er ook zoiets bestaat als een monopool. Een pool van uitsluitend aantrekkingskracht, dat alles bij elkaar houdt. Ze zullen het direct weten te vinden, … zodra ze weten waar ze moeten kijken.

Het is dus een magneet, die alleen maar aantrekt (en niet afstoot). Het is wat wij LIEFDE noemen: liefde voor jezelf, liefde voor het lichaam, liefde voor de ziel, liefde voor de mens, liefde voor het leven, liefde voor de natuur, liefde voor de aarde, liefde voor het universele! Ze kan ook omslaan in HAAT, dat is onze binaire dualiteit, maar dat is niet de bedoeling. Dat gebeurt bij conditionering of wanneer we in alle openheid niet ons design leven. Die 'één richting ongeconditioneerde onvoorwaardelijke aantrekkingskracht' zit in ieder van ons, in ons centrum, en stuurt iedereen, als ons innerlijk kompas op onze levensweg. Als we er met ons hoofd maar niet telkens tussen willen zitten. Ze stuurt feitelijk alle ervaringen en levenslessen - die we tegenkomen en bij onze authentieke frequentie passen - op onze (levens)weg. De kunst daarbij is om onze eigen unieke Strategie & Autoriteit en levenskracht (life forces) te volgen. Het gaat dus om natuurlijke afstemming.

 

In de lijn van Mind, Body & Soul ziet Human Design ons ook als een drie-eenheid, bestaande uit:

  • de biologische lijn in ons design (ons voertuig of lichaam), de homo sapiens van vlees en bloed, die nog 'slechts' +/- 85.000 jaar oud is;
  • de bewustzijnslijn in ons design (onze persoonlijkheid of passenger, wie we denken dat we zijn), dat zieleleven dat mogelijk al zo oud is als de Big Bang, 13.7 miljard jaar; en,
  • de monopool in ons design (ons kompas, de chauffeur in het voertuig), die beide tesamen houdt in 'de illusie van onze afgescheidenheid', en - als we niet telkens mentaal willen bijsturen - ons op onze koers houdt en al die zaken en ervaringen als van nature aantrekt die bij ons pad horen, de juiste mensen op de juiste plaats op de juiste tijd.

 

Juist die dualiteit in ons design - tussen de relatief 'rudimentaire' homo sapiens (85.000 jaar) enerzijds, en het 'verder ontwikkelde' zieleleven (13.7 miljard jaar) anderzijds - zorgt er voor dat we in zulke (onbegrijpelijke) tegenstellingen leven in deze wereld. De biologische lijn, die schuring, sex, geweld, confrontaties, oorlog, strijd, competitie, onderscheid, verschillen en overwinningen zoekt om van te leren, om te kunnen groeien, om de soort voort te zetten; en de zielelijn die veel wijzer en (in de tijd) meer ontwikkeld is, en zoekt naar harmonie, vrede, liefde, gelijkheid en schoonheid. Zij is relatief gezien ook meer sexloos, want bij gelijkheid vervalt creatieve spanning. We hebben beide nodig.

 

Eigenlijk gaat het om 'passenger consciousness'. Dat we ons bewust worden van de potentie tot hoger bewustzijn en daar naartoe groeien. Dat we ons als passagier laten meevoeren en genieten van het uitzicht, de reis en het schouwspel, zonder constant aan het stuur te willen zitten en in te grijpen. Je zou ook kunnen zeggen dat we de dood hebben 'uitgevonden', zodat de ziel weer verder kan in een ander, nieuw lichaam dat groei (bewustwording) behoeft. UIteindelijk zullen relaties en partnerships in hun vorm steeds meer groeien richting bewustzijn, in een biologisch en qua bewustzijn immer veranderende, muterende en voortgroeiende wereld. We bewegen ons van een mentaal/strategisch wezen naar een steeds meer receptief/afgestemd individu.

 

Eén van de voornaamste ontdekkingen in een Executive Calypso Coaching Proces (ECCP) is dat onze autoriteit niet in ons hoofd maar in ons lichaam zit. 'Ons lichaam is wijs, ons hoofd is (slechts) intelligent'. Onze mind meet, maar valideert niet, ons lichaam valideert'. Ons hoofd is slechts een staffunctie, een fantastische ideeënmachine. Ze kan een autoriteit zijn voor anderen, maar is dat nooit voor onszelf. We komen uit een tijd waar het hoofd (the mind) ons leven heeft bepaald ('Ik denk, dus ik ben' en IQ waren belangrijker), en we bewegen ons naar een tijd waar onze solar plexus (emoties) ons nieuwe bewustzijnscentrum wordt. De solar plexus heeft in veelvoud meer neurale potentie, activiteit en capaciteit dan onze hersenen, ons hoofd. Die receptieve, duurzame en afgestemde mens met hoger bewustzijn komt er aan, of we nu willen of niet. Dat is namelijk de evolutionaire impuls. Onthoudt, we zijn a) niet bijzonder, maar allen wel 'Unique', b) 'Choiceless', we hebben 'No Choice', geen andere keuze dan onze Form te leven, en c) ons devies zou moeten zijn 'Love Yourself'. We kunnen besluiten tegen die stroom in te zwemmen, of - zoals Human Design wijselijk suggereert en adviseert – met de stroom mee zwemmen, en te leven wie wij zijn. Voor visionair leiderschap in bedrijf en maatschappij is het dus ook belangrijk om te weten welke evolutionaire golfbeweging het leven, dus ook het menselijk ras, volgt. Zij kan daar met bedrijf, product en dienst op in spelen en haar voordeel mee doen.

We leven op een planeet die met 107.000 km per uur om haar eigen as draait, in ons zonnestelsel dat zo'n 900.000 km per uur om haar eigen centrum spint. Dan heb ik het nog niets eens over ons melkwegstelsel The Milky Way én daarbuiten. Als we die krachten en snelheden bij elkaar 'optellen', dan schieten wij als mensen met 400 km/sec (!) door de ruimte! Duizelingwekkend! Hoezo, hebben we het leven in de hand? Hoezo, bepalen wij als mens de richting? Hoezo, redden wij de planeet? 'We are clinging on for dear life' heeft Krishnamurti eens gezegd. Het enige wat wij kunnen is - in liefde, zorg en respect voor de aarde - met onze kwaliteiten (life forces) mee bewegen met de evolutionaire impuls ...

 

IEDERS EIGEN BLADMUZIEK, FREQUENTIE & SYMFONIE
Vandaar dat ik in mijn Executive Calypso Coaching Proces (ECCP) er ook zo op wijs hoe belangrijk het is om in onze eigen flow en frequentie te komen, ons eigen leven te leven. Ieder heeft zijn/haar eigen bladmuziek en symfonie! Dát is ook de beste en enige manier om in harmonie met onszelf en alles om ons heen te zijn, zonder ruis het beste uit onszelf te halen. Op die manier optimaal bij te dragen door het beste van onszelf te geven, aan onszelf, en daardoor aan het leven, de ander. Niet door in eerste instantie voor de ander te zorgen, maar voor jezelf, je eigen individuatie en ontplooiing te kiezen, als ultieme bijdrage uiteindelijk aan het geheel.

In mijn coaching focus ik op de eigen blauwdruk en die unieke gedifferentieerde en individuele levenskrachten, die mensen hebben en van elkaar onderscheiden, en zo ieder hun eigen signatuur geven. Als ieder die kwaliteiten leeft, dan levert hij/zij op optimale wijze bij aan het holon, het geheel. Ik wijs daarbij ook op de conditionering in onze openheid (centra, kanalen en poorten), die we niet alleen op het moment, maar ook nu nog en door decennia heen, opgebouwd hebben. Als we niet uitkijken, kan zij tot veel verwarring, frustratie, woede, agressie en verkramping leiden in plaats van te leven in de wijsheid over en de liefde voor het leven, die inherent in ons allen zit. Die openheid in ons design is in feite ook bedoeld om de verschillen tussen elkaar te begrijpen, te eren en te respecteren.

Dan treedt ook 'toeval' op: synchroniciteit en serendipiteit! We zijn uiteindelijk bestemd om succesvol te zijn, voldoening te ervaren, impact te hebben, verrast te worden. Al het leven beweegt in principe naar (individuele) groei, door in onze eigen unieke identiteit te gaan staan, onze eigen levenskracht(en) te volgen, en die te leven

We willen beseffen dat we nu leven in 'de eeuw van differentiatie' (oftewel individuatie), en niet meer in 'de eeuw van homogenisatie'. Ons geheim en succes ligt in die 'soevereiniteit in verbondenheid'.


Rik CruysRik Cruys
Calypso Coaching
9 juli 2019
The Hague

 

 


“The Human Design System is not a Belief System. It does not require that you belief in anything.
It is neither stories nor philosophy. It is a concrete map to the Nature of Being, a mapping of your Genetic Code. This ability to be able to detail the Mechanics of our Nature in such depth is obviously profound, because it reveals our complete Nature in all its subtleties. Human Design opens the door to the potential of Self-Love, a Love of Life, and the Love of Others through Understanding”

Ra Uru Hu from 'the Definitive Book of Human Design' by Lynda Bunnell.

“A human being is part of the whole, called by us “universe,” limited in time and space.
He experiences himself, his thoughts and feelings as something separated from the rest – a kind of optical delusion of his consciousness.
This delusion is a prison, restricting us to our personal desires and to affection for a few persons close to us.
Our task must be to free ourselves from our prison by widening our circle of compassion to embrace all humanity and the whole of nature in its beauty”

Albert Einstein